“Toen je dát zei, ik voelde het in mijn eigen buik.”

Reactie op ‘Pianoles’, gespeeld in een huiskamer.  En ze had ook gelachen. Ik heb eerder 700 voorstellingen in grote zalen gespeeld, maar dit vind ik het allerleukste: thuisverteltheater. Een ontmoeting, écht contact, het verhaal wordt als vanzelf van iedereen. “Is dit een try-out?” , vragen mensen soms. “Nee”, zeg ik dan, “dit is precies wat de bedoeling, klein, fijn, dichtbij”. “Maar wat voor soort voorstelling ís dat dan?” “Nou, ik vertel een verhaal van minstens een uur, en jullie blijven luisteren, en dat gaat helemaal vanzelf.” “Maar wat vertel je dan?” “Het begint bij mijn leven, maar uiteindelijk is het een verhaal over en van ons allemaal”. Waar ik speel, hangt vooral van jou af. Soms huur ik een zaaltje, of mag daar spelen, maar ik moet het vooral hebben van mensen die mij en hun buren en vrienden vragen voor in hun huiskamer. De fijnste speelplek, juist voor wat ik het liefste maak. “Apart concept”. “Zeker, emotie, humor, alles, maar zonder publiek en gastvrije huizen kom ik nergens. Wil je me helpen?”