Dinsdag november 2020, Ik ben lopend op weg naar een afspraak met de mondhygiëniste. Naast mij stopt een glanzende, gloednieuwe Volvo 40. Raampje gaat naar beneden. “Parli Italiano?” Nee, dat niet. Maar Frans zou moeten lukken. Een stralende glimlach van de man, jaar of 35, op de bijrijdersstoel. Ik bekijk hem beter: bijna een fotomodel, strak in een duur pak, vlinderdas, perfect kapsel, stralend witte tanden. Achter het stuur een identiek geklede man, zelfde leeftijd, met zonnebril. Mafia of luxe beveiligers, denk ik. Ik betrap mezelf op vooroordelen, en schrap die gedachte. Ze willen naar het vliegveld. Ik schud lachend mijn hoofd over zó beroerd navigeren en wijs ongeveer de goede kant op, naar een mogelijke uitvalsweg vanuit het centrum, en dan komen er weer.. eh ... verkeersborden... hoe heten die dingen ook al weer in het Frans? ..eh.. panneaux! . Ik verwacht dat de mannen nu doorrijden, maar dat doen ze niet. De bijrijder heet Luigi, later zal hij me ook zijn kaartje geven, en heet duidelijk wel trek in een praatje. Gezellige, slimme vent, zo te zien. En belangstellend. Een paar minuten heb ik heus nog wel, en we hebben een leuke conversatie. Zij zijn van Armani, het kledingmerk, en hebben twee dagen in de Behofestrut - Beethovenstraat, denk ik - in een winkel gewerkt, en nu gaan ze door naar New York. Ik vertel wat ik doe. En ja, lastig die corona-tijd. Dankjewel. Graag gedaan. Gezellig. Luigi geeft me zijn kaartje, en ik maak me op om door te lopen, naar de mondhygiëniste. Luigi, duidelijk blij met ons gezellige praatje heeft een verrassing. Ik mag een jasje van Armani uitzoeken, anders moeten ze het meenemen naar de VS en heel veel rechten betalen, demonstratiemodelletje.

“Yes, this is your lucky day!”. ( …wordt in de voorstelling vervolgd)