DE DOUCHENDE VIS

‘DE DOUCHENDE VIS’ IS EEN BEKLEMMEND PSYCHOLOGISCH ZELFONDEROEK VAN JUSTUS VAN OEL We kennen Justus van Oel (Amsterdam, 1960) als de slimme, cynische, literaire motor van de succesvolle cabaretgroep Zak & As (waar Erik van Muiswinkel en Diederik van Vleuten hun cabaret carrière zijn begonnen). Verder schreef hij theaterstukken en het scenario voor films als De Pijnbank en Najib en Julia.Je zou denken, daar staat een tevreden mens achter, maar Van Oel heeft het grootste deel van zijn leven een leeg gevoel gehad, terwijl het in zijn hoofd juist chaos was. ‘Het leek op het kapsel van Medusa, maar dan in het hoofd.’ Hij voelde zich als een vis op het droge, die telkens een douche nodig had om in leven te blijven.Hij had wel in de gaten dat zijn geestelijke en later ook fysieke pijn zeker niet los stond van de op zijn zachtst gezegd ongebruikelijke opvoedingsmethoden van zijn ouders, maar echt de vinger erachter krijgen, dat lukte niet. Totdat een inzinking, een vakantieliefde en een haptonoom een doorbraak in zijn hoofd veroorzaakten. Nu kon het autobiografische verhaal (met universele trekjes) op papier, en dat kostte niet eens veel moeite. Het broeide en borrelde ten slotte al zo’n tijd in zijn kop, en Van Oel is een puike schrijver. In het onlangs geopende, knusse huiskamertheatertje Villa Kakofonie van Bettie Bertina in de Amsterdamse Jordaan (15 stoelen, en drankjes voor jaren vijftig prijzen), leest Van Oel het verhaal van zijn lijdensweg voor. Zonder pathetiek, zonder te veel drama maar juist daarom is de ontroering groot. Ook bij Van Oel zelf, die een pauze inlast om even een wandelingetje buiten te maken. Nee, niet geschikt voor Carré, maar voor kleine theaters heeft Van Oel een schat in handen.